Vandaag geen roadtrip, maar zeker wel een reisdag. Reisdag XL. We hebben geen draaiboek en geen andere plannen dan deze dag naar Schiphol vliegen en dan naar huis. We ontbijten om 09.00 uur, een prima maaltijd, met zelfs ruimte voor vers fruit en kaas. Toe maar. Ook de koffie is op smaak. Daarna begint het grote wachten. De KLM692 vertrekt pas om 16.45 uur lokale tijd dus we hebben wat tijd stuk te gooien. Na het genoemde ontbijt dus eerst maar de koffers pakken. Door de opgedane routine in de afgelopen weken is dat in plusminus 5 minuten gebeurd. Omdat het deze keer een vliegreis betreft nemen we er 10 minuten voor, maar dan zijn we echt wel goed bepakt. Dat geeft tijd voor niksen. Ik ontdek op de lokale televisie de zender TCM = Turner Classic Movies. Een waar feest! TCM richt zich op klassieke films en zendt deze films (voornamelijk klassieke films uit de archieven van Warner Bros. en MGM) meestal onbewerkt en zonder reclameonderbrekingen uit. Wat een verademing. Ik zie eerst de film Scaramouche. Geen film waarin om de twee minuten mensen vermoord worden of alleen maar gewelddadige knokken/schieten scènes of afgrijselijk langdradige drama teksten van horden psychologische hulp behoevende karakters, nee een duidelijke keuze van stoere mannen en enorm knappe klassiek vrouwelijke vrouwen die echt kunnen hunkeren naar de man van hun leven. Zonder het gehele IMDB verhaal van deze klassieker uit 1952 hier weer te geven is toch wel belangrijk om te noemen dat A. de muziek goed weergeeft of beter verraadt in wat voor fase van de film we ons bevinden. Zachte zwoele violen voor de ‘ze gaan nu kussen’ scenes en opzwepende bassen en met een strak tempo geleide blazers bij de vechtscènes. B. vechten/geweld is er dus wel maar (schaars) vertegenwoordigd, en altijd man tegen man, goed tegen slecht (zwarte kleding en ongeschoren) en met de degen of floret. Een sabelgevecht duurt enkele minuten en de spanning is om te snijden. Springende en vol met acrobatische hoogstandjes gevulde actiemomenten die de combattanten steevast laten eindigen in een uitgebreid shot waarin de geblesseerde slechterik die erg zweet en bebloede armen en een snee (open wond) op de borst en een schuldige, gemene blik heeft en wordt gespaard door de held, die met overwinningsblik en vol bravoure de gewonde verliezer niét van het leven berooft, maar juist spaart, want goed en slecht moet in de film goed belicht worden. Wat een geweldige acties! en C. een verdieping in de man/vrouw relatie die heden ten dage wordt afgekeurd (man te dominant - vrouw te ondergeschikt) maar die een hunkering weergeeft die broeierig wordt gespeeld, met glinsterogen,( ‘Ogen met uitzicht op zee’, zou Herman van Veen zeggen), vochtige lippen en smachtende blikken (die van de man wat meer ingehouden) waarin geen tongzoenen, maar onvervalst een 3 seconden durende kus op de mond. Inderdaad een sprookjeswereld, maar heerlijk om even in weg te zwemmen. De film zorgt er ook voor dat het wachten snel gaat, ik geen kranten hoef te lezen of me over box 3, politiek, internationale rampen, corrupte politici, of Infantino, of Mona Keijzer te verbazen. Wat een rust. Nog even over het einde van de film: de held is gewild en de twee hoofdrolvrouwen zijn op hem verliefd. De knapste is actrice en de andere (ook al knappe) is van adel. Pas in de laatste 5 minuten van de film een enorme plotwending: na het gevecht met de slechterik (die die vrouw van adel ook al lastigviel) en de bovengenoemde overwinning (niet gedood) van onze held, roept een onbekende stem: “het is je broer, goed dat je hem niet gedood hebt”. Stewart Granger (acteur die deze held speelt) kijkt verschrikt, lacht dan om zijn eigen goedheid en beseft opeens dat die éne vrouw waar hij heimelijk het meest verliefd op is niét zijn zuster is (dit gedeelte van de film heb ik gemist) en dat hij dus onvoorwaardelijk verliefd kan blijven en zelfs trouwen met de onschuldige hertogin. Het allerlaatste slot is de achtergebleven actrice die met betraande ogen haar verlies neemt en lispelt dat trouwen niet voor actrices is. Geweldige rol van Eleanor Parker (overigens dus een echte actrice en maar liefst 4 keer getrouwd geweest..). Daar ga ik meer films van bekijken! Na deze film volgt The Cobweb uit 1955, maar die heb ik niet goed gevolgd, Eleanor heeft teveel indruk gemaakt, dus geen verslag. Net voor vertrek uit het hotel begint Fanfan la Tulipe, in zwart-wit… 

De laatste actieve roadtrip dag is de reis van Huntsville naar Toronto. We zijn al een klein beetje aan het afbouwen, maar zijn toch voornemens om deze dag met de juiste roadtrip spirit in te vullen, wel op een klein pitje. De dag begint met een Hotel ontbijt waarbij we, omdat het best wel druk is zo rond 09.00 uur mogen plaatsnemen in de naastgelegen conferentieruimte. Je kent dat wel zo’n hotel ruimte zaaltje met net verkeerde stoelen en tafels snel om te verplaatsen van klaslokaal opstelling naar U-vorm naar Carré opstelling (Blokvorm) en zo’n uitschuifbare tussenwand en een altijd verkeerd gekleurd tapijt en kale wanden. We zijn de enige aanwezigen. Het ontbijt smaakt er overigens niet minder om, past zelfs wel een beetje bij dat gladde hotelgevoel. De GMC is om 09.50 gepakt en we slaan wat brood en beleg in, boodschappen voor onze laatste picknick. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, het miezert en regent heel zachtjes, verwachting is dat het rond lunchtijd wel droog is. Gepakt en bevoorraad op weg naar dé geplande uitspattig voor vandaag, een vreemde passage voor schepen in een sluis die met een trein worden overgezet. Dat is de voorlichting die we krijgen van ploegleider F. dus uiteraard op de achterbank wat meer informatie opgegoogeld. Wikipedia geeft hier veel informatie: https://en.wikipedia.org/wiki/Big_Chute_Marine_Railway en https://en.wikipedia.org/wiki/Trent%E2%80%93Severn_Waterway In het kort komt het er op meer dat er een waterweg is aangelegd tussen Lake Ontario (deze blogger zal de naam Lake America nooit gebruiken) en Lake Huron. Deze waterweg is 386 kilometer lang met 44 sluizen, waarvan 37 “gewone” sluizen, 2 paar flight locks (hydraulische lift sluizen) en de spoorweg overgang die de schepen tussen de boven en onder secties van de Severn, waar wij naar toe gaan. Aangelegd tussen 1833 en 1920 (af en toe wat oponthoud of een oorlog) en tegen de tijd dat dit ingenieuze stuk techniek gereed was, bleek het ook meteen overbodig. Vrachtschepen waren veel groter geworden, trein en vrachtverkeer hadden veel/alles overgenomen. Een fraaie waterweg dus die nu geheel door de recreatie/plezier vaart wordt gebuikt. We treffen op de overgang geen andere toeristen, het is miezerig weer, maar gelukkig kunnen we wel een paar foto’s maken ter geruststelling. Geen schepen zien overtreinen. De omgeving van de Big Chute is een soort moerasland, lijkt niet in omgeving te passen maar is zeker fraai. Hoogste tijd voor koffie. We toeren naar Em’s café in Coldwater een zeer toeristische en pittoreske pleisterplaats. Daar is op deze dinsdag (het is Prinsjesdag, we hebben vanochtend vroeg in bed even gekeken op de laptop naar de NPO uitzending: altijd leuk om de bekende omgeving van Lange Voorhout te zien en altijd bevreemdend hoe die meisjes van het Koninklijk Huis hun rol moeten vervullen met die glimlach en dat zwaaien/wuiven. En dan die truthoedjes van die politica’s. Halverwege de troonrede ben ik gaan douchen..) niet veel van te merken. Er zijn geen toeristen, het weer is nog steeds een beetje miezer en bewolkt, we zien wel veel art en vintage shops, maar die maken geen indruk. Wel de cortado, die is heerlijk! De volgende stop is in Barrie. Niet verzonnen, dat is echt een (flinke) stad in Ontario. We vinden een prima picknicktafel in het Centennial Park. Uitkijk op een deel van het Lake Simcoe, aan de (uiteraard) Centennial Beach. De picknick kent na drie weken wel zijn routine, tas met beleg uit de koelbox, tas met messen en servetten en bekertjes uit de auto en zitten en uitstallen. We worden vergezeld door irritante wespen, luidruchtige meeuwen en vervelende ganzen. (We zijn dierenliefhebber pur sang, maar niet als we eten). Een ieder heeft zijn broodje gesmeerd en gaat genieten als F. wordt aangevallen / overvallen door een toch wel hongerige meeuw, die zijn verse broodje salami met kaas uit zijn handen pikt op het moment dat hij net een hap wil nemen. Consternatie. We hebben dit tafereel natuurlijk wel in Den Haag gezien bij de haringkraam naast het Binnenhof en ook op de Boulevard in Vlissingen, maar zo dichtbij was toch nieuw en even schrikken. F. kijkt bedrukt, C. jaagt de meeuw weg en P. schiet in een onbedaarlijke lach. (ook als mensen vallen of als het TV programma Funniest Home Video’s speelt schiet P. vaak in diezelfde lach, nog net mompelend "ik kan er niets aan doen..") Onschuldig. Mijn actie is een rode tas vullen met een fles water en hiermee boven onze hoofden als een molenwiek te slingeren in de overtuiging dat dit alle meeuwen afschrikt. Gelukkig kan F. een tweede broodje smeren en dit goed verscholen voor wat voor diersoort dan ook verorberen. Waardige picknick afsluiting. Het laatste deel van deze reisdag voert over de Highway 400. Steeds een rijstrook meer, steeds meer auto’s en zeker steeds meer inhalende vrachtwagens. (de snelheidslimiet is 100 km/uur, voor vrachtwagens is er geen andere regel dan voor auto’s en iedereen (behalve wij) rijdt te hard. Met 105 op de teller worden we links en rechts voorbijgestoven met als hoogtepunt een knoert van een Camper met een aanhanger die ons zeker met 120 km/uur voorbijschiet. Vreemd. We zijn om 16.00 uur op onze kamers van het grote Holiday Inn Toronto Airport Hotel en die airport is lekker dichtbij, we kijken vanaf de 8 e etage direct naar de verkeerstoren en veel vliegtuigen van Terminal 1, aan de NO zijde. Bijna in de luchthaven. Vanavond in het hotel eten. De kans om in het naastgelegen Ruth's Chris Steak House een lekker stuk vlees te eten als afsluiting laten we maar schieten, een New York Strip (weliswaar een homp vlees) kost 167 CAD dat is 104,00€ en dat is voor niet eens échte vleeseters wat overdreven. Morgen naar huis!! Sluizen en meeuwen fan Dirk 

Uitslapen en laat ontbijt. Nou ja, alles in proporties natuurlijk, we zijn om 07.00 uur wakker en komen direct op gang, gewoon in de roadtrip-mood/routine. Het ontbijt hebben we iets later gepland, namelijk om 09.00 uur, want we gaan vandaag niks doen. Het einde van onze reis nadert en het museum bezoek en waterval willen bekijken percentage is volledig verzadigd; het noemen van museum (of chute) zorgt voor een zware zucht, verveelde blik en zelfs lichte afkeur bij ons alle vier. Niks doen blijkt ook vandaag echter weer relatief: bij het ontbijt (overtreft onze verwachtingen, goed bestek, keuze uit meer brood dan alleen witte toast, gebakken en zelfs een gekookt hard ei (zeer vreemd verpakt) en graankorrels met normale melk en zelfs lekkere koffie) spreken we af: even naar de Walmarkt om wat overbodige (volledig overbodige) zaken te kopen (de goedmaker is dat de Walmarkt zo groot is en er zoveel te koop is dat er toch een soort fear of shopping out ontstaat). Dan een korte wandeling door het centrum van Huntsville (is niet veel meer dan één straat) met de mogelijkheid om ergens koffie te scoren. En dan rust. Gewoon even op adem komen. Het ontbijt gesprek leverde ook op dat de ruggengraat van Canada, namelijk de Maple Syrup en Tim Horton’s restaurants door ons veronachtzaamd wordt. Dat we die siroop niet lekker vinden ok, maar onze afkeur van Tim Horton is gebaseerd op slechts één bezoekje (erg kort, alleen voor koffie) vele jaren geleden. Drie weken Canada en geen Tim klinkt dus als een ernstig vergrijp en aantasting van de Canadese normen en waarden, dus valt het besluit dat we de lunch gaan genieten bij één van de vier Tim Horton Restaurants hier in Huntsville. We moeten nog even kijken of het eten meer dan alleen ciabatta is (dat is het enige dat we tot nu toe, Tim vermijdend, hebben opgevangen). 

Het draaiboek geeft voor deze reisdag erg veel mogelijkheden. Kan er mee te maken hebben dat de hoofdorganisatoren en reisleiders F. en P. beide fervente wandelaars zijn en dit leek de dag om dat maar eens goed tot uiting te laten komen. Veel trails, wandelingen, uitzichtplaatsen en meer langs de route naar Huntsville via Highway 60 die voor een flink deel door het Algonquin Provincial Park voert, waar de dichtheid van deze wandelingen en meer tot een ongekende hoogte is gekomen. Om de 500 meter wel een uitspatting.. Het draaiboek: · Onderweg naar Huntsville: via Highway 60. Diverse wandelingen, bijv. Hardwood Lookout Trail (800 m.) of Hemlock Bluff Trail (3,5 km). · Visitor centre heeft mooi uitkijkterras. · Dagpas kopen bij oostelijke ingang. https://www.algonquinpark.on.ca/index.php · Gillies Grove (Arnprior) · Eganville waterfalls · Arowhon Pines inside Algonquin Park · Barry’s Bay · Lake of two rivers · Rock Lake lookout Dit, waarde lezer, gecombineerd met een rit van ca. 350 km die ongeveer 4 uur in beslag neemt, zou betekenen dat, als we ook koffie willen (een must) en een lunch (toch ook wel prettig, zeker in de picknick vorm waar we de afgelopen dagen zo aan gewend zijn geraakt en waarderen) daar aan toevoegen dat we zeker 5 uur onderweg zijn. Niemand van ons ervaren reisgezelschap heeft zin om 07.00 uur op weg te gaan (sommigen zijn al wel wakker, maar dat wordt gebruikt om langzaam wakker worden, mobiel en laptop gebruik en apparatuur op orde te brengen (die Apple spullen van F. en C. haperen her en der..). We ontbijten om 08.30 uur in de kelder van ons hotel, beetje koele, donkere ruimte, gelukkig met vriendelijke dames in de bediening en lekkere eitjes (en deze keer zelfs cappuccino, maar die was erg niet lekker..) Op weg, F. navigeert (in dit geval de eindbestemming in de googlenavigatieapparatuur inspreken en dan achterover leunen) Eerst even wat lunch boodschappen (verse broodjes) inslaan bij de niet ver van hotel gelegen Loblaws supermarkt. Daarna vergt het navigeren wel het invoeren van een paar tussenstops en dat inspreken werkt niet helemaal perfect: de beoogde koffietent Ottawa Valley Coffee werd in Los Angeles geplaatst - apparaat zegt gewoon “let’s go” en voor je het weet ben je drie dagen aan het rijden - en de stad Renfrew is voor F. zeer moeilijk uit te spreken. Drie keer. Pas toen ik zelf met wellicht wat Haagsche tongval en iets harder dan nodig “Rénfréw” tegen het apparaat riep werd er snel gereageerd door de Google stemherkenning: Let’s Go! Prima koffie en choco. De highway 60 is mooi en het is best wel rustig (zondag?) we toeren, cruise-control-geleid, vlot naar de East Entrance van het Algonquin Provincial Park. Steeds een Bob Ross achtergrond. Bij mij als chauffeur borrelen 2 vragen op: waarom is de lijn in het midden van de weg geel en niet wit zoals aan de zijkanten en welke bomen worden in de herfst van groen helemaal rood (de Indian summer is nog niet begonnen, hooguit een klein Indiaantje (Hiawatha?): er is naast Bob Ross green best al veel geel en oranje en dit opkomende rood te zien. Ga ik later vanavond maar eens googelen.. Parkeren, kaartje kopen bij de info balie (voor één auto met 4 roadtrippers slechts 24 CAD, dat is ongeveer 15,00€, vooroorlogse prijs). Kaartje kopen kost wel wat tijd, P. moest behalve autogegevens ook geboortedatum, postcode thuisadres, mobiel nummer en meer opgeven. Vreemd. Als eerste picknicken, we vinden direct een prima plekje bij de Costello Creek, de lunch smaakt prima! Op naar de eerste trail bij de Beaver Pond. Volgens de gegevens een wandeling met de rating moderate (dus niet geheel vlak - easy of erg veel hoogtemeters en onbegaanbare paden - difficult), een afstand van 2,5 km een geschatte looptijd van 1,5 uur. Dat laatste had bij de wandelaars natuurlijk moeten triggeren dat moderate misschien best wel difficult zou kunnen zijn. Ik ben (en mijn knieën al helemaal niet) in wandelstemming, maar F. en C. en P. gaan vol goede moed op weg. Ik wacht gelaten en met plezier in de GMC Nimitz en ga met de stoelleuning achterover heerlijk in de krant lezen. Digitaal. Top, iedereen tevreden. De wandelaars zijn na een flink uur terug en enthousiast: mooi, veel foto’s, soms best wel lastig en veel medewandelaars die beslist niet aan deze wandeling hadden moeten beginnen, of ook een andere interpretatie van moderate hanteren. Direct door naar de volgende wandeling, alhoewel direct duidelijk wordt dat álle wandelingen vandaag doen wat te veel wordt. De Hardwoord Lookout Trail is de volgende uitverkoren moderate wandeling van 1 km die, volgens de infofolder, maar 0,75 uur in beslag neemt. Deze keer blijft C. gezellig bij mij in de Doorman zitten, F. en P. doen deze wandeling in nog geen 25 minuten. Op naar onze bestemming voor vandaag het Home 2Suits by Hilton Hotel in Huntsville. Daar arriveren we om 17.00 uur. Inchecken gaat vlot, er is naast de receptie nog een soort uitverkoop van verkeerde tassen en petten, en P. scoort direct materiaal voor onze jongens. Even uitblazen. We dineren bij On The Docks Pub en dat blijkt een prima keuze. 8 autominuten van het hotel genieten we in dit restaurant / bar / TV sportkijken etablissement van burger, salade met kip, rijst met kip en tiki masala.

Vandaag hebben we Ottawa verkend, aangevallen en veroverd.. Een leuke en inspannende dag met veel te zien en veel indrukken en er is vast nog meer te zien. In de planning die we tijdens het ontbijt verder hebben uitgewerkt kwamen de volgende zaken, zoals ook in het Draaiboek opgenomen, naar voren als must do items: · Parliament Buildings · Sluizentrap van het Rideau Canal (locks 1-8) · Canadian museum of History, grootste verzameling totempalen Reizen door Ottawa met onze eigen auto is natuurlijk mogelijk, maar verkeer, zich vreemd gedragende (gelukkig schaarse) fietsers en zeker ook parkeergelegenheid, leiden ertoe dat we kiezen voor het vervoer met de Uber. Er zijn hier veel Ubers en nadat we de discussie dat Uber chauffeurs toch wel erg worden onderbetaald en ze moeten 20 uur per dag chauffeuren en halen dan nog het minimum loon niet, en door een Uber te nemen houden we het Ubersysteem in stand, voorzichtig hebben gevoerd, hebben we besloten tóch te uberen maar dan wel de chauffeur een forse fooi te geven (dat kan dan weer wel) waarmee we een soort van schuldgevoel wegwerken en dat we ons gelukkig comfortabel en zonder zorgen kunnen verplaatsen. Zoals genoemd een toch wel behoorlijk inspannende dag, dus vandaag geen uitgebreid verslag, maar wat losse bevindingen en opmerkingen; de foto’s moeten het verhaal vertellen. In het kort: 1. Uber naar Parliament Hill Chauffeur Robert, Frans sprekend, heeft de radio op 10 staan met gelukkig prettige muziek en rijdt gewoon 85 waar je 40 km/uur mag. De Uber XL vliegt van de linker naar de rechterrijstrook en onze Robert geeft geen krimp. Italiaanse rijstijl in Canada! Het hoofgebouw van het Parlement staat in de steigers en er zijn veel kranen en nog weinig toeristen. Gelukkig blijven er genoeg andere fraaie gebouwen over om te fotograferen. 2. Locks van Canal Rideau Van de parlementsgebouwen naar deze sluizen is een korte wandeling. Deze ochtend worden er geen schepen geschut, dus we kunnen de sluizen niet in actie zien. 3. Koffie bij Fairmont Château Laurier Vlakbij de sluizen is dit immense hotel (waarvan we later begrepen dat de ontwikkelaar/eigenaar van dit hotel voor opening speciaal naar Canada is gereisd, maar wel met de Titanic, dus hij heeft zijn levenswerk niet zelf gezien). Beetje vergane glorie, mooie hal, prima cortado en choco, maar dan weer wel een toilet met zowel het interieur als de lucht van 1917.. 4. Wandelen naar Canadian Museum of History Hier geen Uber maar voor mijn 3 reisgenoten een simpele wandeling door Major's Hill Park en over Interprovincial Bridge naar dit Musée canadien de l'histoire. Veel geleerd over de geschiedenis van Canada (weet ik echt heel weinig van) waarbij geschiedenis iets anders is dan bijvoorbeeld onze vaderlandse geschiedenis, zeker als het op jaartallen aankomt. Zo is de provincie British Columbia pas in 1871 toegetreden tot de Canadese Confederatie, toen was mijn opa Berentsen (1882) al bijna op deze wereld. Veel informatie en hele fraaie totempalen. 5. Lunch in museum Matig: veel plastic, wat wraps en sla en fruit en fris maar het houdt niet over. 6. Uber naar 160 Elgin Street Vertrek punt Gray Line bus Hop on Hop off, de chauffeur zegt behalve goedemiddag geen woord. 7. Rondrit door Ottawa Ingelast onderdeel deze dag. We vinden het nog te vroeg om naar ons hotel terug te keren. Leuke rondrit (we stappen nergens uit, maar dat doet bijna niemand) maar wel met een gedeelte over de grote weg(..) waarbij de pet achterstevoren moet vanwege de wind; een frisse wind er ook voor zorgt dat de busomroeper (Engels en Frans door elkaar, veel te hoog tempo, veel te veel informatie) niet te verstaan is en er een rustgevend windgeruis overheerst. Zie de foto’s. 8. Uber naar Hotel Deze keer een Engels sprekende Peter die nog langzamer rijdt dan wij en wel zo langzaam door de bochten (en over bultjes) gaat dat het snelle tempo van HoHochauffeur en info-omroeper weer gecompenseerd wordt. 9. Effe op adem komen 10. Eten bij Lone Star Texas Grill De naam geeft het al aan: doet Amerikaans aan. Veel luidruchtige eters, cowboyhoeden aan de wand en TV's aan de muur met de laatste honkbalwedstrijd als achtergrond. Bij elke gerecht staat aangegeven hoeveel Calorieën dat bevat en dat is bij alle gangen en schotels veel. Ik ga voor 1260 cal, voldoende voor een hele dag voor een volwassen man die de zeer inspannend werkt levert. Dat ben ik... 11. Terug in Hotel Om 20.40 zijn we weer binnen 12. Moe en voldaan naar bed Slapen!!! Ottawa waarderende Dirk

Vandaag een reisdag, niet de langste van reis, maar wel een rit die veel snelweg bevatte en minder door Bob Ross landschapen toerde. Uiteraard een essentieel onderdeel van een Roadtrip en zeker gezien het fraaie weer, de gehele dag rond de 20 graden met zon en slechts licht bewolkt, goed te doen. Bij het voortreffelijke ontbijt, waar het mij is gelukt de aardappels te ruilen voor een extra sunny side-up eitje, kwam er een goed gesprek op gang over stijl, opzet en invloed van een blog. Zowel F. als ik blijken veel gebruik te maken van het fenomeen tussen haakjes. Is dat tussen haakjes nu literair verantwoord of is het een hinderlijk onderbreking, of zelfs afleiding van de geschreven tekst. We kwamen er niet helemaal uit, alhoewel we beiden de inzet hebben om met deze tekst tussen haakjes, parenthese of ook wel tussenwerpsel genoemd, te zien als extra informatie, een zijstapje, een toelichting, een opmerking of een verklaring die buiten de hoofdlijn van de zin valt. Dit slechts ter verduidelijking van de hoofdzin. Na het ontbijt uiteraard snel even op internet gezocht naar die haakjes en er is werkelijk een enorme schat aan informatie te vinden. Wat mij betreft een aanrader voor de lezer, of voor leden van een leesclub om zich verder in dit haakjes gebeuren te verdiepen. Het haakjes gebruik van Nederlanders die in de Engels taal schrijven is lastig, dit blijkt aan strikte Engelse regels onderhevig te zijn. Geen haakjes in het Engels is het motto, slechts bij hoge uitzondering, want hier geldt, use brackets with caution.  Eenmaal aangekomen bij de site van Onze Taal, waarbij tussenhaakjes-gebruik naadloos overging in een artikel over: komt een punt voor of na de aanhalingstekens bij een citaat? En hoe zit dat met andere leestekens?, werd voor mij al snel duidelijk dat dit onderwerp niet in de categorie van amateur bloggers past, maar meer in de Champions League van Nederlandse auteurs hoort. Verrassend was wel dat ook genoemd werd dat bijvoorbeeld een schrijver als Arnon Grunberg ook gebruikt maakt van tussen haakjes, dus helemaal fout kan het niet zijn. Ik ga dus gewoon op de oude voet verder en blijf lekker gebruik maken (omdat ik het zo lekker vind) van haakjes! De dag heeft de volgende indeling. Start: Hôtels Gouverneur Trois-Rivières in Trois Riviers, Quebec Boodschappen: Metro Plus in Trois Rivieres, Quebec Koffie: Casita Café in L'Assomption, Quebec Picnic: Parc Richelieu in Lachute, Quebec Sidestep: Chateau Montebello in Montebello Quebec Bestemming: Best Western Plus Hotel in Ottawa, Ontario Kleine toelichting bij Casita Café: erg leuke zaak met net zoveel personeel (6 personen, hier zijn de haakjes al) als gasten. Perfecte Colombiaanse koffie en schattige aardewerken kopjes. Kleine toelichting bij Parc Richelieu: door P. gevonden locatie die alle aspecten van een prima picknickplaats in zich heeft: auto makkelijk parkeren, schoon toilet gebouw, niet al te dicht bij elkaar geplaatste goed zittende Picnic tafels (zowel in de zon als in de schaduw: hier zijn de haakjes echt nodig), geen last van het voorbij razende verkeer. Geweldige plek. Bij het vertrek stuitten we op een aantal oldtimer auto’s die net aan kwamen rijden, maar piloot F. had het gaspedaal van onze GMC al zo ver ingetrapt dat ik vanaf de achterbank niet meer dan flitsen van deze auto kon vastleggen. De foto’s zijn hieronder opgenomen. Kleine toelichting bij Chateau Montebello: een in het Draaiboek genoemde categorie C attractie, namelijk een uit 1930 daterend enorm groot houten gebouw dat tegenwoordig dienst doet als hotel met in het midden gigantische hal met een twintig meter hoge, zeshoekige open haard en in het verleden ook conferenties zoals de G-7 top herbergde. Foto waardig. De dag in foto’s:

In ons hotel wordt gewerkt/verbouwd en dat geeft wat geluidsoverlast, volgens de hotelreceptionist die ons gister warm welkom heette. Daarom een upgrade van uw kamers naar Business en Vouchers voor een gratis ontbijt. We blijven Nederlanders dus dat werd dankbaar en met een klein beetje verbouwereerd gezicht (gespeeld natuurlijk) aanvaard. Het is voor ons geen enkel probleem. Deze stelling durfden we met alle gemak aan want de werkzaamheden worden van 08.00 uur tot ca 17.00 uur uitgevoerd, dus een oorverdovend stille nachtrust was gegarandeerd. Aucun problème. Bovendien blijken de geluiden van de verbouwing beperkt tot af en toe wat gestommel, een bouwvakker in de lift en enkele keer een boormachine die zijn weg zoekt door wat beton, samengevoegd niet meer geluiden of hinder dan op een gewone doordeweekse dag in het centrum van Den Haag. Tophotel! Na de boeren- en goedgeslapen nacht op naar de ontbijtzaal. Niks geen buffet, hier wordt het eten uitgeserveerd. Ongekend grote en lekkere porties yoghurt met granola en vers fruit (de Maple Syrup graag “on the side”, want dat vinden we niet zo lekker, maar dat hardop zeggen in Canada is een soort belediging van de nationale volkstrots (net als de restaurant keten van Tim Horton, waar we ooit aan omstanders (Canadezen) vertelden dat de koffie niet zo lekker was: een omslag in het gesprek was het gevolg (verontwaardigde nog net niet boze blik en einde van en au revoir): Tim Horton’s is dan wel niet heilig, maar raakt wel aan het Canadese geloof dat alles van Tim perfect en lekker is. Of we in Nederland iets vergelijkbaars hebben weet ik niet precies, we zijn niet zo’n volkslied, rood-wit-blauw volk (ja, af en toe op zijn kop) ; misschien als een Amerikaan na het bezoek aan het Rijksmuseum zegt dat die Nachtwacht van Rembrandt eigenlijk een matig en schetsje is..) en sublieme eggs Benedict met prima slappe koffie (dat went). 

Vandaag de langste rit van deze Roadtrip Canada 2026 van Port Alfred naar Trois Rivieres 401 km met een geplande reistijd van 4 uur en 29 minuten. Dat betekent niet al te veel ruimte voor uitstapjes of een museum/natuurpark bezoek, maar een flinke autorit in onze Nimitz. Goede nachtrust genoten (behalve F. want die is om 05.00 uur paraat achter de laptop omdat er vanaf dat moment op het internet kaartjes te koop zijn van de Simple Minds (Ziggo Dome 30 april 2027). Zo heeft een ieder uiteraard zijn muzikale voorkeur en F. zou geen seconde eerder opstaan om bijv. een kaartje voor James Taylor te bemachtigen. Maar voor de Simple Minds gaat geen wekker te ver. Ikzelf ben niet zo’n (geen) fan van de Simple Minds (hier op wiki worden o.a. de bekende nummers Don't You (Forget About Me) (1985, Het wereldberoemde nummer van de soundtrack van de film The Breakfast Club) en Alive and Kicking (1985,Een krachtig en optimistisch rocknummer van het album Once Upon a Time genoemd ), maar zoals genoemd het is geen James Taylor (laat staan Steely Dan, of de 4 e van Mahler). Het Draaiboek geeft de onderstaande mogelijkheden (soms verplichtingen), de doorgestreept onderdelen zijn komen te vervallen. S aguenay → Lac-Saint-Jean → La Tuque → Shawinigan → Trois-Rivières · Val Jalbert historische spookstad · Route 155 along Saint Maurice River + viewpoints · Parc des Chutes-de-la-Petite-Rivière-Bostonnais · Shawinigan riverfront parks Eerst maar eens ontbijten. We verlaten onze Auberge des 21 om 08.30 uur en zien als eerste het cruiseschip Viking Mars gemeerd liggen tegenover ons hotel. (Dat hotel ligt aan de Rue Mars, dus voor deze Viking boot is een klein beetje thuishavengevoel op zijn plaats). Groot! Dat ontbijten is een succesvol gebeuren in het restaurant Lucerne, een kleine 5 autominuten-afstand van onze herberg gelegen. Een bakker/restaurant duidelijk ingericht voor de lokale bevolking (nee, wij zijn niet van die cruiseboot) met een aantal, althans zo kwam het op mij over, vaste stam/ontbijt gasten die gewapend met een grote witte mok koffie elkaar in onvervalst lokaal Frans uitleg gaven over de lokale nieuwtjes en waarschijnlijk ook een portie wereldproblematiek. Top. Hier geen yoghurt of granola, wel eieren in alle gradaties met witte toast. Een bakker onwaardige croissant met een bakje De Blijde Dagen jam (voor de niet kenners dat is veel gekeurde suiker met een miniem vleugje kunstmatig rood fruit) En slappe koffie. Maar de ambiance, de vriendelijke serveerster en de vlotte bediening maken het geheel tot een zeer bevredigend gebeuren. Op weg. Eerste deel van de rit tot Lac Saint Jean is bekend terrein, we slaan linksaf de 155 op die ons rechtstreeks naar Trois Rivieres voert. Plaspauze bij een van de schaarse parkeer gelegenheden, nodige onderbreking. De eerste echte stop is in La Tuque, een ons uiteraard onbekend dorp, waar we via internet een prima koffietentje hadden gevonden Café Kapi. Prima zaakje, echt heerlijke verse cortado, capu en choco. Nodige onderbreking. Onze aandacht van “waar zijn we nu precies” werd pas gewekt toen P. terug kwam van een sanitaire stop waarbij op het toilet stond aangegeven: Misiwokiwam. Dat wam en het ritme deden denken aan Indiaans, maar het hoe en wat werd pas duidelijk nadat we weer op stap waren en de achterbank, gewapend met twee mobieltjes aan het onderzoeken sloegen: Misiwokiwam (also referred to as misikiwam) is the word for toilet, bathroom, or restroom in the Atikamekw language -> The Atikamekw are an Indigenous nation from Canada who primarily live in the upper Saint-Maurice River valley of Quebec. En: La Tuque is een stad (ville) in de provincie Québec. De stad is gelegen aan de rivier de Saint-Maurice in de regio Mauricie. La Tuque telt 11.227 inwoners (2011) verspreid over een grondgebied dat bijna even groot is als België. Het overgrote deel van de inwoners woont in het zuidoostelijk gelegen stadscentrum. Geografie Met een oppervlakte van 28.098,60 km² is La Tuque de grootste stad van Canada. Het is tevens een zogenaamd equivalent territorium en een censusdistrict van Québec. Het enorme grondgebied heeft drie enclaves, namelijk de Atikamekw-reservaten Coucoucache, Obedjiwan en Wemotaci. Zo’n roadtrip is ook nog eens leerzaam! De volgende stop is het Parc des Chutes. Beetje grote naam voor een parkje met een waterval. Een niet al te lange wandeling, met veel trappen en op en af (ondergetekende heeft deze exercitie overgeslagen), leverde inderdaad een waterval. Nu was mijn watervalbelevingverzadigingsfactor al lang gevuld, dus het gemis van deze ene waterval heb ik manmoedig gedragen. Veel muggen bij dat water, F. is ook voor muggen een gewild object, maar helaas nogal vatbaar voor die steken. Gelukkig kon P. met vers aangeschafte antibioticum zalf en anti-histamine tabletten direct eerste hulp bieden. Geen jeuk! Snel onze weg vervolgen en op zoek naar een picknick gelegenheid. Die bleek er de komende 75 km niet te zijn dus zo rond 14.15 uur konden we op een klein zijweggetje dan toch nog even parkeren om vanuit de achterbak (tailgating ! : T he name comes from sitting on the open tailgate of a pickup truck while eating and socializing before the event ) broodjes en fris te verzorgen. Staand en benen strekkend lunchen. Het laatste deel van de tocht voerde langs de Saint-Maurice-Rivier, gaf toch ook een speciaal cachet aan deze schitterende omgeving. Weliswaar bewolkt en met een best wel frisse 19 graden, is het rijden over de 155 steeds een soort verplaatsing in een ansichtkaart, met een door Bob Ross geschilderde achtergrond. Fraai! En ook best wel rustgevend, denk aan het Bob Ross TV programma waarbij deze schilder het schilderen voor een ieder toegankelijk leek te maken en met een zoetgevooisde stem bomen en takken en groen (Phatalo Green!) hartslagvertragend schilderde. (Hetzelfde effect op rust en kalm wordt ook bereikt door het TV programma Rail Away, een in mijn ogen erg ondergewaardeerd stuk tv ontspanning). We zijn om 16.15 in ons hotel, downtown Trois Rivieres, GMC in de ondergrondse garage geparkeerd: eerst maar eens bijkomen en straks een lekker restaurant zoeken. Van ontbijt, La Tuque, waterval en Bob Ross genietende Dirk De foto’s van deze dag: 

Vandaag een rust-reis-roadtrip-soort museum bezoek dag! De oorspronkelijke planning om ons hier in Port Alfred enthousiast op de maritieme sector van La Baie / Port Alfred te storten werd gisteravond gedurende het diner (moderne zaak, te duur, slechte Caesar Salad, prima biertje) al getemperd. Wat is er eigenlijk te zien, fabriek, moeilijk toegankelijk, ISPS kade met geen enkele mogelijkheid om zelfs maar in de buurt van lading lossende bulkcarriers te komen, interesse van een aantal roadtrip deelnemers en meer, vormden voldoende ammunitie aan om te kijken naar een alternatieve besteding van de dag. Ik was/werd er al gauw van overtuigd dat ook maar iets nostalgisch maritiems mijnerzijds kansloos was. Het voorstel / besluit was nog lauw of de dienstleiding kwam direct met een compleet en afgerond voorstel (eigenlijk meer gewoon de invulling, al lang van te voren uitgewerkt) voor de activiteiten deze dinsdag. We gaan eerst uitgebreid ontbijten in Saguenay (de diverse eetgelegenheden waren al bestudeerd), een leuke zaak met én eieren én ongezoete yoghurt met granola én super verse koffie (gevestigd in een koffiebranderij)) als de perfecte goede start. Ontbijten in ons hotel is niet mogelijk (ja in de vorm dat je een tasje meekrijgt om op je kamer aan te knibbelen, onze eer te na). Daarna naar de Village historique de Val-Jalbert ( https://valjalbert.com/ ) een prima dagbesteding. Dan een warme lunch na afloop en dan kunnen we de avond relaxen met een meegenomen broodje en wat fruit en fris, zeg maar een rustdag avondmaal. Met algemene stammen aangenomen: een roadtriprustdag! Het ontbijt is geweldig. Leuke zaak, vriendelijke bediening ( na ons inleidende gestommel en beleefdheden in het Frans werd er ook door de serveerster in aangenaam Engels overgeschakeld). Geweldige cortado, compleet ontbijt (voor mij full monty petit dejeuner: dus eieren met toast en bacon en jam en gebakken aardappels..) en wat meer verstandig eten voor de anderen.