Roadtrip Canada 2026, di 9 sep, Port Alfred - Trois Rivieres
Vandaag de langste rit van deze Roadtrip Canada 2026 van Port Alfred naar Trois Rivieres 401 km met een geplande reistijd van 4 uur en 29 minuten.
Dat betekent niet al te veel ruimte voor uitstapjes of een museum/natuurpark bezoek, maar een flinke autorit in onze Nimitz.
Goede nachtrust genoten (behalve F. want die is om 05.00 uur paraat achter de laptop omdat er vanaf dat moment op het internet kaartjes te koop zijn van de Simple Minds (Ziggo Dome 30 april 2027).
Zo heeft een ieder uiteraard zijn muzikale voorkeur en F. zou geen seconde eerder opstaan om bijv. een kaartje voor James Taylor te bemachtigen. Maar voor de Simple Minds gaat geen wekker te ver. Ikzelf ben niet zo’n (geen) fan van de Simple Minds (hier op wiki worden o.a. de bekende nummers Don't You (Forget About Me) (1985, Het wereldberoemde nummer van de soundtrack van de film The Breakfast Club) en Alive and Kicking (1985,Een krachtig en optimistisch rocknummer van het album Once Upon a Time genoemd), maar zoals genoemd het is geen James Taylor (laat staan Steely Dan, of de 4e van Mahler).
Het Draaiboek geeft de onderstaande mogelijkheden (soms verplichtingen), de doorgestreept onderdelen zijn komen te vervallen.
Saguenay → Lac-Saint-Jean → La Tuque → Shawinigan → Trois-Rivières
· Val Jalbert historische spookstad
· Route 155 along Saint Maurice River + viewpoints
· Parc des Chutes-de-la-Petite-Rivière-Bostonnais
· Shawinigan riverfront parks
Eerst maar eens ontbijten. We verlaten onze Auberge des 21 om 08.30 uur en zien als eerste het cruiseschip Viking Mars gemeerd liggen tegenover ons hotel. (Dat hotel ligt aan de Rue Mars, dus voor deze Viking boot is een klein beetje thuishavengevoel op zijn plaats). Groot!
Dat ontbijten is een succesvol gebeuren in het restaurant Lucerne, een kleine 5 autominuten-afstand van onze herberg gelegen. Een bakker/restaurant duidelijk ingericht voor de lokale bevolking (nee, wij zijn niet van die cruiseboot) met een aantal, althans zo kwam het op mij over, vaste stam/ontbijt gasten die gewapend met een grote witte mok koffie elkaar in onvervalst lokaal Frans uitleg gaven over de lokale nieuwtjes en waarschijnlijk ook een portie wereldproblematiek. Top.
Hier geen yoghurt of granola, wel eieren in alle gradaties met witte toast.
Een bakker onwaardige croissant met een bakje De Blijde Dagen jam (voor de niet kenners dat is veel gekeurde suiker met een miniem vleugje kunstmatig rood fruit) En slappe koffie.
Maar de ambiance, de vriendelijke serveerster en de vlotte bediening maken het geheel tot een zeer bevredigend gebeuren.
Op weg.
Eerste deel van de rit tot Lac Saint Jean is bekend terrein, we slaan linksaf de 155 op die ons rechtstreeks naar Trois Rivieres voert. Plaspauze bij een van de schaarse parkeer gelegenheden, nodige onderbreking.
De eerste echte stop is in La Tuque, een ons uiteraard onbekend dorp, waar we via internet een prima koffietentje hadden gevonden Café Kapi. Prima zaakje, echt heerlijke verse cortado, capu en choco. Nodige onderbreking.
Onze aandacht van “waar zijn we nu precies” werd pas gewekt toen P. terug kwam van een sanitaire stop waarbij op het toilet stond aangegeven: Misiwokiwam. Dat wam en het ritme deden denken aan Indiaans, maar het hoe en wat werd pas duidelijk nadat we weer op stap waren en de achterbank, gewapend met twee mobieltjes aan het onderzoeken sloegen:
Misiwokiwam (also referred to as misikiwam) is the word for toilet, bathroom, or restroom in the Atikamekw language -> The Atikamekw are an Indigenous nation from Canada who primarily live in the upper Saint-Maurice River valley of Quebec.
En:
La Tuque is een stad (ville) in de provincie Québec. De stad is gelegen aan de rivier de Saint-Maurice in de regio Mauricie. La Tuque telt 11.227 inwoners (2011) verspreid over een grondgebied dat bijna even groot is als België. Het overgrote deel van de inwoners woont in het zuidoostelijk gelegen stadscentrum.
Geografie Met een oppervlakte van 28.098,60 km² is La Tuque de grootste stad van Canada. Het is tevens een zogenaamd equivalent territorium en een censusdistrict van Québec. Het enorme grondgebied heeft drie enclaves, namelijk de Atikamekw-reservaten Coucoucache, Obedjiwan en Wemotaci.
Zo’n roadtrip is ook nog eens leerzaam!
De volgende stop is het Parc des Chutes. Beetje grote naam voor een parkje met een waterval. Een niet al te lange wandeling, met veel trappen en op en af (ondergetekende heeft deze exercitie overgeslagen), leverde inderdaad een waterval. Nu was mijn watervalbelevingverzadigingsfactor al lang gevuld, dus het gemis van deze ene waterval heb ik manmoedig gedragen.
Veel muggen bij dat water, F. is ook voor muggen een gewild object, maar helaas nogal vatbaar voor die steken. Gelukkig kon P. met vers aangeschafte antibioticum zalf en anti-histamine tabletten direct eerste hulp bieden. Geen jeuk!
Snel onze weg vervolgen en op zoek naar een picknick gelegenheid. Die bleek er de komende 75 km niet te zijn dus zo rond 14.15 uur konden we op een klein zijweggetje dan toch nog even parkeren om vanuit de achterbak (tailgating ! : The name comes from sitting on the open tailgate of a pickup truck while eating and socializing before the event) broodjes en fris te verzorgen. Staand en benen strekkend lunchen.
Het laatste deel van de tocht voerde langs de Saint-Maurice-Rivier, gaf toch ook een speciaal cachet aan deze schitterende omgeving.
Weliswaar bewolkt en met een best wel frisse 19 graden, is het rijden over de 155 steeds een soort verplaatsing in een ansichtkaart, met een door Bob Ross geschilderde achtergrond. Fraai!
En ook best wel rustgevend, denk aan het Bob Ross TV programma waarbij deze schilder het schilderen voor een ieder toegankelijk leek te maken en met een zoetgevooisde stem bomen en takken en groen (Phatalo Green!) hartslagvertragend schilderde. (Hetzelfde effect op rust en kalm wordt ook bereikt door het TV programma Rail Away, een in mijn ogen erg ondergewaardeerd stuk tv ontspanning).
We zijn om 16.15 in ons hotel, downtown Trois Rivieres, GMC in de ondergrondse garage geparkeerd: eerst maar eens bijkomen en straks een lekker restaurant zoeken.
Van ontbijt, La Tuque, waterval en Bob Ross genietende Dirk
De foto’s van deze dag:
