Roadtrip Canada 2026, di 15 sep, Huntsville - Toronto
De laatste actieve roadtrip dag is de reis van Huntsville naar Toronto. We zijn al een klein beetje aan het afbouwen, maar zijn toch voornemens om deze dag met de juiste roadtrip spirit in te vullen, wel op een klein pitje.
De dag begint met een Hotel ontbijt waarbij we, omdat het best wel druk is zo rond 09.00 uur mogen plaatsnemen in de naastgelegen conferentieruimte. Je kent dat wel zo’n hotel ruimte zaaltje met net verkeerde stoelen en tafels snel om te verplaatsen van klaslokaal opstelling naar U-vorm naar Carré opstelling (Blokvorm) en zo’n uitschuifbare tussenwand en een altijd verkeerd gekleurd tapijt en kale wanden. We zijn de enige aanwezigen. Het ontbijt smaakt er overigens niet minder om, past zelfs wel een beetje bij dat gladde hotelgevoel.
De GMC is om 09.50 gepakt en we slaan wat brood en beleg in, boodschappen voor onze laatste picknick. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, het miezert en regent heel zachtjes, verwachting is dat het rond lunchtijd wel droog is.
Gepakt en bevoorraad op weg naar dé geplande uitspattig voor vandaag, een vreemde passage voor schepen in een sluis die met een trein worden overgezet. Dat is de voorlichting die we krijgen van ploegleider F. dus uiteraard op de achterbank wat meer informatie opgegoogeld.
Wikipedia geeft hier veel informatie:
https://en.wikipedia.org/wiki/Big_Chute_Marine_Railway en https://en.wikipedia.org/wiki/Trent%E2%80%93Severn_Waterway
In het kort komt het er op meer dat er een waterweg is aangelegd tussen Lake Ontario (deze blogger zal de naam Lake America nooit gebruiken) en Lake Huron.
Deze waterweg is 386 kilometer lang met 44 sluizen, waarvan 37 “gewone” sluizen, 2 paar flight locks (hydraulische lift sluizen) en de spoorweg overgang die de schepen tussen de boven en onder secties van de Severn, waar wij naar toe gaan. Aangelegd tussen 1833 en 1920 (af en toe wat oponthoud of een oorlog) en tegen de tijd dat dit ingenieuze stuk techniek gereed was, bleek het ook meteen overbodig. Vrachtschepen waren veel groter geworden, trein en vrachtverkeer hadden veel/alles overgenomen. Een fraaie waterweg dus die nu geheel door de recreatie/plezier vaart wordt gebuikt.
We treffen op de overgang geen andere toeristen, het is miezerig weer, maar gelukkig kunnen we wel een paar foto’s maken ter geruststelling. Geen schepen zien overtreinen.
De omgeving van de Big Chute is een soort moerasland, lijkt niet in omgeving te passen maar is zeker fraai.
Hoogste tijd voor koffie. We toeren naar Em’s café in Coldwater een zeer toeristische en pittoreske pleisterplaats. Daar is op deze dinsdag (het is Prinsjesdag, we hebben vanochtend vroeg in bed even gekeken op de laptop naar de NPO uitzending: altijd leuk om de bekende omgeving van Lange Voorhout te zien en altijd bevreemdend hoe die meisjes van het Koninklijk Huis hun rol moeten vervullen met die glimlach en dat zwaaien/wuiven. En dan die truthoedjes van die politica’s. Halverwege de troonrede ben ik gaan douchen..) niet veel van te merken.
Er zijn geen toeristen, het weer is nog steeds een beetje miezer en bewolkt, we zien wel veel art en vintage shops, maar die maken geen indruk. Wel de cortado, die is heerlijk!
De volgende stop is in Barrie. Niet verzonnen, dat is echt een (flinke) stad in Ontario.
We vinden een prima picknicktafel in het Centennial Park. Uitkijk op een deel van het Lake Simcoe, aan de (uiteraard) Centennial Beach.
De picknick kent na drie weken wel zijn routine, tas met beleg uit de koelbox, tas met messen en servetten en bekertjes uit de auto en zitten en uitstallen. We worden vergezeld door irritante wespen, luidruchtige meeuwen en vervelende ganzen. (We zijn dierenliefhebber pur sang, maar niet als we eten).
Een ieder heeft zijn broodje gesmeerd en gaat genieten als F. wordt aangevallen / overvallen door een toch wel hongerige meeuw, die zijn verse broodje salami met kaas uit zijn handen pikt op het moment dat hij net een hap wil nemen. Consternatie.
We hebben dit tafereel natuurlijk wel in Den Haag gezien bij de haringkraam naast het Binnenhof en ook op de Boulevard in Vlissingen, maar zo dichtbij was toch nieuw en even schrikken.
F. kijkt bedrukt, C. jaagt de meeuw weg en P. schiet in een onbedaarlijke lach. (ook als mensen vallen of als het TV programma Funniest Home Video’s speelt schiet P. vaak in diezelfde lach, nog net mompelend "ik kan er niets aan doen..") Onschuldig.
Mijn actie is een rode tas vullen met een fles water en hiermee boven onze hoofden als een molenwiek te slingeren in de overtuiging dat dit alle meeuwen afschrikt. Gelukkig kan F. een tweede broodje smeren en dit goed verscholen voor wat voor diersoort dan ook verorberen.
Waardige picknick afsluiting.
Het laatste deel van deze reisdag voert over de Highway 400. Steeds een rijstrook meer, steeds meer auto’s en zeker steeds meer inhalende vrachtwagens. (de snelheidslimiet is 100 km/uur, voor vrachtwagens is er geen andere regel dan voor auto’s en iedereen (behalve wij) rijdt te hard. Met 105 op de teller worden we links en rechts voorbijgestoven met als hoogtepunt een knoert van een Camper met een aanhanger die ons zeker met 120 km/uur voorbijschiet. Vreemd.
We zijn om 16.00 uur op onze kamers van het grote Holiday Inn Toronto Airport Hotel en die airport is lekker dichtbij, we kijken vanaf de 8e etage direct naar de verkeerstoren en veel vliegtuigen van Terminal 1, aan de NO zijde. Bijna in de luchthaven.
Vanavond in het hotel eten. De kans om in het naastgelegen Ruth's Chris Steak House een lekker stuk vlees te eten als afsluiting laten we maar schieten, een New York Strip (weliswaar een homp vlees) kost 167 CAD dat is 104,00€ en dat is voor niet eens échte vleeseters wat overdreven.
Morgen naar huis!!
Sluizen en meeuwen fan Dirk
