Roadtrip Canada 2026, wo 16 sep, Toronto - Schiphol - Den Haag

Vandaag geen roadtrip, maar zeker wel een reisdag. Reisdag XL.

We hebben geen draaiboek en geen andere plannen dan deze dag naar Schiphol vliegen en dan naar huis.

We ontbijten om 09.00 uur, een prima maaltijd, met zelfs ruimte voor vers fruit en kaas. Toe maar. Ook de koffie is op smaak.

Daarna begint het grote wachten. De KLM692 vertrekt pas om 16.45 uur lokale tijd dus we hebben wat tijd stuk te gooien.

Na het genoemde ontbijt dus eerst maar de koffers pakken. Door de opgedane routine in de afgelopen weken is dat in plusminus 5 minuten gebeurd. Omdat het deze keer een vliegreis betreft nemen we er 10 minuten voor, maar dan zijn we echt wel goed bepakt.

Dat geeft tijd voor niksen. Ik ontdek op de lokale televisie de zender TCM = Turner Classic Movies. Een waar feest! TCM richt zich op klassieke films en zendt deze films (voornamelijk klassieke films uit de archieven van Warner Bros. en MGM) meestal onbewerkt en zonder reclameonderbrekingen uit. Wat een verademing.

Ik zie eerst de film  Scaramouche. Geen film waarin om de twee minuten mensen vermoord worden of alleen maar gewelddadige knokken/schieten scènes of afgrijselijk langdradige drama teksten van horden psychologische hulp behoevende karakters, nee een duidelijke keuze van stoere mannen en enorm knappe klassiek vrouwelijke vrouwen die echt kunnen hunkeren naar de man van hun leven.

Zonder het gehele IMDB verhaal van deze klassieker uit 1952 hier weer te geven is toch wel belangrijk om te noemen dat A. de muziek goed weergeeft of beter verraadt in wat voor fase van de film we ons bevinden. Zachte zwoele violen voor de ‘ze gaan nu kussen’ scenes en opzwepende bassen en met een strak tempo geleide blazers bij de vechtscènes. B. vechten/geweld is er dus wel maar (schaars) vertegenwoordigd, en altijd man tegen man, goed tegen slecht (zwarte kleding en ongeschoren) en met de degen of floret. Een sabelgevecht duurt enkele minuten en de spanning is om te snijden. Springende en vol met acrobatische hoogstandjes gevulde actiemomenten die de combattanten steevast laten eindigen in een uitgebreid shot waarin de geblesseerde slechterik die erg zweet en bebloede armen en een snee (open wond) op de borst en een schuldige, gemene blik heeft en wordt gespaard door de held, die met overwinningsblik en vol bravoure de gewonde verliezer niét van het leven berooft, maar juist spaart, want goed en slecht moet in de film goed belicht worden. Wat een geweldige acties! en C. een verdieping in de man/vrouw relatie die heden ten dage wordt afgekeurd (man te dominant - vrouw te ondergeschikt) maar die een hunkering weergeeft die broeierig wordt gespeeld, met glinsterogen,( ‘Ogen met uitzicht op zee’, zou Herman van Veen zeggen), vochtige lippen en smachtende blikken (die van de man wat meer ingehouden) waarin geen tongzoenen, maar onvervalst een 3 seconden durende kus op de mond.

Inderdaad een sprookjeswereld, maar heerlijk om even in weg te zwemmen.

De film zorgt er ook voor dat het wachten snel gaat, ik geen kranten hoef te lezen of me over box 3, politiek, internationale rampen, corrupte politici, of Infantino, of Mona Keijzer te verbazen. Wat een rust.

Nog even over het einde van de film: de held is gewild en de twee hoofdrolvrouwen zijn op hem verliefd. De knapste is actrice en de andere (ook al knappe) is van adel. Pas in de laatste 5 minuten van de film een enorme plotwending: na het gevecht met de slechterik (die die vrouw van adel ook al lastigviel) en de bovengenoemde overwinning (niet gedood) van onze held, roept een onbekende stem: “het is je broer, goed dat je hem niet gedood hebt”.

Stewart Granger (acteur die deze held speelt) kijkt verschrikt, lacht dan om zijn eigen goedheid en beseft opeens dat die éne vrouw waar hij heimelijk het meest verliefd op is niét zijn zuster is (dit gedeelte van de film heb ik gemist) en dat hij dus onvoorwaardelijk verliefd kan blijven en zelfs trouwen met de onschuldige hertogin.

Het allerlaatste slot is de achtergebleven actrice die met betraande ogen haar verlies neemt en lispelt dat trouwen niet voor actrices is. Geweldige rol van Eleanor Parker (overigens dus een echte actrice en maar liefst 4 keer getrouwd geweest..). Daar ga ik meer films van bekijken!

Na deze film volgt The Cobweb uit 1955, maar die heb ik niet goed gevolgd, Eleanor heeft teveel indruk gemaakt, dus geen verslag. Net voor vertrek uit het hotel begint Fanfan la Tulipe, in zwart-wit…



Verzamelen om 11.45 in de lounge van het hotel, auto van de parkeerplaats halen en cruisen naar de Dollar Car Rental Return op de Toronto Pearson Int. Airport.



Het trage (film)tempo komt in een stroomversnelling. Koffers in de Doorman, de rit naar het verhuurbedrijf neemt slechts 6 minuten in beslag. De controle bij het inleveren van ons slagschip is minimaal, of eigenlijk niet bestaand. Auto neerzetten, sleutel bij de balie afgeven en te horen krijgen “U krijgt bericht per e-mail”. Vergt dus slechts 3 minuten en tel daar 5 minuten wandelen bij op en we zitten in terminal 3 te wachten tot de incheckbalies 501 t/m 508 open gaan om onze koffers in te slikken. De balies vertonen geen teken van leven, het is pas 12.15 uur en naar verwachting komt er pas personeel om te assisteren zo rond 13.45 uur.



Zitten en muziek en kijken naar en verbazen over vliegveldreizigers. Zo zitten F. en C. naast een oosterse dame die, uitgerust met zonne/vissershoed en zo’n typisch vliegtuigpassagier item, een soort stootkussen voor om je nek, achter elkaar sandwiches uit de plastic verpakking haalt, kort bestudeert en vlot weghapt.

Naast mij is een oma en moeder en nanny (of oudere zus) uit India bezig een baby in een Maxi-Cosi te vertroetelen. Niet op een aangename of kind vriendelijke wijze, maar wat plichtmatiger (met wellicht te veel aandacht), waarbij het hard schudden van de Cosi de voorkeur heeft. Dit wordt afgewisseld door het in de armen van Oma opnemen van het wicht, hetgeen als direct gevolg heeft dat de baby onbedaarlijk begint te huilen. Moeder en zus zuchten, maar kunnen of mogen niets tegen de met veel gouden kettingen omhangen grootmoeder inbrengen (althans zo komt het op mij over) en wachten zenuwachtig,  naar andere mensen kijkend en voorzichtig heen en weer drentelend tot deze PowerOma het ook zat is, waarna het blèrende kindje weer in de Cosi wordt verpakt en het wiegen wordt vervolgd. De baby is dan na 30 seconden stil. Kan zijn dat ze op zeer jeugdige leeftijd al een hekel aan oma heeft, of dat oma niet lekker ruikt (kan kloppen, oma zit naast mij en ik meen een lichte curry-boldot lucht waar te nemen) of dat ze gewoon een fan is van Cosi-wiegen. Taferelen genoeg hier in die lounge.

Ik pas op de koffers.



Om 13.00 uur kunnen we onze koffers afgeven. Paspoort laten zien, koffer op de weegschaal (de mijne 19,8 kg), sticker erop en dan weer van de weegschaal halen, de lopende band is defect.. We kunnen de koffers bij een andere balie afgeven en daar wordt alle bagage later, naar we hopen, op een wel werkende band geplaatst.

De Sky-Priority Tickets doen hun werk, de rij voor handbagage controle is kort, de medewerkers tonen ongeveer dezelfde interesse in hun werk als hun collega’s die we op de heenreis op Schiphol troffen. Minimaal. Geen obstakels of bijzonderheden, om 13.25 uur zijn we bij Gate C31 en het tweede gedeelte van geduldig wachten kan aanvangen.

Tot onze verrassing is de wachtruimte perfect uitgerust. Grote stoelen met veel ruimte. Wij nemen plaats aan een forse tafel met veel ruimte en voldoende stopcontacten en stekkers en USB aansluitingen om 4 passagiers alle gewenste stroomvoorzieningen te verschaffen.

Tussendoor: bij het inleveren van de GMC stond de km-teller op 22868 km. Aangezien we met stand 19276 zijn vertrokken een resultaat van 3592 km. Niet slecht voor een roadtrip van 3 weken. 



De vlucht van Toronto naar Schiphol verloopt goed. Het boarden begint ruim op tijd, we zitten prima, seats 14 a en c en 15 a en c. Luxe comfort premium vertoeven. Regime aan boord is mild, maar strak: aan boord snel allemaal een drankje direct gevolgd door de maaltijd (soort spaghetti met saus en een wortel, wel lekkere tonijn erbij) en dan alle lichten uit, want er moet of kan geslapen worden. Ik doe een poging tot slapen, want de films die ik bekijk zijn echt slecht (ik had het liefst een TCM film gezien met Eleanor Parker (!)), het aanbod bestaat uit 20 voor mij onbekende nieuwe films en best wel veel bekende oude films die mij niet kunnen boeien, maar dat van een gezonde nachtrust genieten in een vliegtuig is niet aan mij besteed. Hangen en zitten dus maar; keer naar het toilet is al een martelgang want in de donkere cabine wil niemand gestoord worden. Arme mensen die naast de Wc’s zitten.

We landen ruim voor schematijd om 05.25. uur op de Polderbaan. Taxiën naar Gate D4 is een avontuur en het wandelen naar de bagage hal vanaf D4 ook al. Wat een afstanden.



F. weet precies waar de Uber standplaats op Schiphol is, daar zijn we rond. 06.00 uur. We zeggen gedag. Allemaal genoten van het avontuur en nu lekker naar huis!

Een vlot babbelende en rap rijdende Rotterdammer (2^e rit vandaag, de eerste was van Rotterdam naar Schiphol) brengt ons veilig thuis.

Nu maar eens opruimen, wassen en alle foto’s uitzoeken en dan begint de wedstrijd tegen de jetlag. Die verlies ik altijd, wordt vast een paar dagen duf en uit elk ritme. Goede gelegenheid om veel niks te doen en een aanvang te maken van het verwerken van dit Canada avontuur.

En een prettig, fijn, en goed verlopen roadtrip avontuur is het geweest!

Van Canada avontuur en Roadtrip nagenietende Dirk