Roadtrip Canada 2026, za 6 sep, Tadoussac

Dirk Berentsen • 6 september 2026

Goede nachtrust genoten, het is hier heerlijk stil. Om 08.15 uur verzamelen. F. heeft er dan al een ochtendtaak opzitten: hij is vroeg opgestaan teneinde de op internet bestelde kaartjes voor de boottocht van vandaag op te halen bij het bootbureau. Dank. (Overigens een vreemde gang van zaken als je kaartjes op het internet besteld en dan ook betaald dat je dan daarna een papieren kaartje moet ophalen bij een bureau dat dan weer niet bij de aanlegsteiger van de boot is gevestigd, maar midden in het toeristische Tadoussac..)

Het ontbijten is een waar genot. Keurig wit tafellaken, degelijk niet te buigen Oostduits Solingen bestek. Villeroy & Boch gelijkend aardewerk, damasten servetten en een keur aan yoghurts, vers fruit, brood, croissants, eieren, en lekkere jus ’d’orange. En slappe koffie. Heerlijk.

De hoofduitspatting van vandaag is een Whale-Spotting Cruise van 3 uur in de wateren rond Tadoussac.

Tadoussac is een toeristen dorp, met één heel fraai hotel (het onze) en staat geheel in dienst van het opzoeken en bekijken van walvissen (wel 13 soorten) en zeehonden. Een scala aan drijvend materiaal wordt hiervoor ingezet. Van speciale schepen met diverse goede uitkijkdekken, tenders die snel naar een opstijgende walvis kunnen varen tot kano’s en meerdere kleine vaartuigen. Geen waterfietsen, daarvoor is het te ver en te ruw.

Vol goede moed en zelfs een beetje gespannen (op de goede vakantie manier) lopen we naar de aanlegsteiger van onze AML Grand Fleuve, volgens de folder: a large, safe ship featuring outdoor observation decks, an indoor bistro, and a private glass-enclosed St. Lawrence VIP Lounge. Er is inderdaad een scheiding der klassen. Voor een flinke meerprijs kan je tickets kopen die exclusieve toegang geven tot het opperdek (dan kan je de vissen van 2 meter hoger zien..), met een gratis glaasje champagne en voorrang dmv een aparte rij bij het inchecken/aan boord gaan. Wij hebben deze kaartjes niet en hebben uiteraard bij het boarden afkeurend en met minachting naar deze (overigens kleine) groep gekeken die deze klasse maatschappij in stand houden.

We vinden een goede plekje op het B-dek in helaas wat krappe stoeltjes. De praktijk leert dat iedereen direct een perfect zitplaatsje wil om na een kleine 30 minuten te gaan wandelen over het schip om tot de ontdekking te komen dat er meer mooie plekjes zijn en zitplaatsen en uitkijkplekken.

We varen de Saint Lawrence rivier op en stomen naar een daar reeds aanwezige vloot van schepen en tenders. Daar zijn gisteren de walvissen gezien. (of dat betekent dat ze daar vandaag ook weer zijn is mij onbekend, het lijkt mij dat walvissen wel van een eindje zwemmen houden, maar dat vertelt onze on board verslaggeefster niet).

De mevrouw die hier aan boord via de intercom en de talrijk aanwezige speakers de passagiers van informatie voorziet is een slag apart. Was Liv in Kingston op de boot al aanwezig en de HoHo bus in Montreal verslaggeving erg druk, deze omroepster weet niet van ophouden. Van de 3 uur durende tocht is er zeker 2,5 uur in het Frans, Engels en Spaans een stortvloed aan informatie over ons uit gegulpt. Een waterval, stortvloed aan heel soms aardige, maar meestal totaal oninteressante weetjes. Watertemperatuur, lengte en gewicht van de diverse walvissen. Leeftijden, wat eten ze, waarom zijn ze hier, vorige week nog een hele aparte Humpback (Bultrug) gezien, lengte van de boot, waar kan je koffie halen, het aanleren van 3 uur, 6 en 9 uur on snel in de goed richting te kijken (oh look six o’clock a Humpback tail, a lot of seals at eleven o’clock), wat fijn dat jullie er zijn, mooi weer en ik weet al niet wat.

Zorgt er in mijn geval voor dat de walvisspotverzadigingsfactor sneller is bereikt dan wanneer er af en toe een rust, stilte en geniet pauze was ingelast.

Het spotten loopt overigens beter dan ik dacht. Er zijn inderdaad walvissen. Niet tientallen, maar genoeg om af en toe een rug, of een staart of zelfs een fontein te zien. Geen springers.

Lastige van het fotograferen van deze walvisactiviteiten is dat het zichtbare deel voor ons op de boot meestal kort duurt, dus als de camera de goede kant op is gericht is dat beest al weer onderwater. Naar datzelfde plekje je zoomcamera gericht houden heeft geen zin, een walvis kan wel 30 minuten onderwater blijven en het lijkt mij twijfelachtig of-t-ie op precies hetzelfde plekje weer bovenkomt..

Het lukt C. (de betere fotograaf) wel om een staart te fotograferen, maar echt goede fonteinen hebben we niet kunnen vastleggen.

Na 2 uur spotten terug naar de monding van de Saguenay rivier en daar even kort langs de oevers gestoomd.

De speaker was even stil, dus er leek een aangename rust en kijken naar de fraaie omgeving te ontstaan, maar al rap werd er drietalig langdurig afscheid genomen van alle aanwezigen.

Al met al een indrukwekkende vaartocht, toch wel bijzonder om wat walvissen te zien.

Na afloop naar het hotel, even opfrissen en wat boodschappen doen voor de (verlate) lunch.

We rijden naar de Dunes de Tadoussac daar is een fraaie Belvédère (sur les dunes de sable). De Dunes zijn inderdaad van zand, het uitzicht is overweldigend en behalve een prima lunch en dit mooie uitzicht kunnen we ook nog genieten van een tweetal parajumpers die hier hun acrobatische toeren tonen: van het duim springen/rennen en dan 40 seconden vliegen. Speciaal.

Als laatste onderdeel deze middag had F. de Observation de l’ours noir ( https://vacancesessipit.com/quoi-faire/observation-de-lours-noir/ ) uitgezocht.

In navolging van walvis spotting is het hier mogelijk om op een begeleidde tour zwarte beren te zien.

Niet dat we van plan waren om uren in het bos door te brengen, maar meer om even een indruk op te snuiven. Die indruk was kort en krachtig, de organisatie was gesloten. Of dit door de zondagsrust was ingegeven of dat er op dit tijdstip geen beren te zien zijn (of dat beren de zondag als verplichte rustdag zien) is niet duidelijk geworden. We zijn na deze korte detour naar ons hotel gereden om zelf te genieten van die zondagmiddag rust.